Kaldırın Bu Cenazeyi

I. Şenlik telaşının bıraktığı ölüyü kıyıya taşıyorum. Su azizdir, sıyrılıp parmak aralarından dokunur toprağa. Öpüşür, çoğalır insan. Onu suya öç diye bırakıyorum.

II. Bükerek bitkiyi gövdesinden şarkılar söylüyor. Öfkem onun şanına raptolmuş, kabarıyor boşluğunda. Ezerek yürüyorum şifacıları, suyu dağıtarak. Ona meylediyorum.

III. Kaldırın bu cenazeyi.

IV. Bir kadın, arkasında yeryüzünün bütün çocukları. Alnıma kanını sürdü memelerinden akan.

Okşayarak dudağını, bu, dedi, yazgı. İntikam olsaydı.

V. Elbet inanıyorum kör günlere, nice son saklıdır. Söz açmaz kimse korkusundan. Çekilirler saraylara tükendiğinde aydınlık. Yatağını arıyor bilmeceler uykudayken siyaset erbabı. Koynumu açıyorum.

VI. Ekmek olsun. Damımız göktür. Var mı ahbabımız elleri nasırsız? Alfabeyi bil, fizik gördüğündür. Yasa bir kelimedir yalnız. 

VII. Kalbim usuyla çarpışıyor sahtekârlığın. Yeni bir kelime çiğniyorum tükürmek için yüzüne. 

VIII. Son sınıfın iki ucu, birinde piçlik birinde bitmişlik. Ayağa kalksanız hepiniz, yenilmeyiz.