fotoğraf

Rayihası bahar utandıran 

küçüğümüz, avuçlarında üç incir 

perçin ardından

annemizin sevincine koşardı.

O an kadınlarla ağıtlar arasında

büyük bir suskunluk 

ve hayret,

o an ne günaha davet 

ne iyilik telaşı 

ve zahmet.

Biz dururduk da

zaman daima akardı,

hanemizden ölü çıkarsın 

diye tahra.

Şimdi yaşamak göz ucuyla

eve git gel umursuz

her çiçek ağrı çiçeği

her anne bir ansıma,

incir bahçesini.