hoşça kal söğüt

bin ağrıya değişir yalnızlığı

ev deyince ödü patlıyor adamın

tam yirmi yıl geçmiş aradan

cenazeyi sabah kaldırdı sanırsın

bilmiyorum de boğulmayı, nasıl da soluyor

görmüyor musun

ben de geçerdim su kenarlarından

şeytanla oynaşır hep memnun dönerdim

sevincim taşardı ıslık çalardım

eve varınca, söğüt utanırdı benden

illallah ettirmişim

yazı uzar bir gelmeye denk getirenlerle

kulağı çocuklarda köylü

ne bayram ne ölüm ne düğün

ıpıslak öpücük elinin tersi mendil

devirmek gözü iki kişi

bu deliye söyle bunu söğüt

ya üstümüzdeki gök kör ediyor bizi

ya

korktuğumuz sudan mı ne

bütün baharlar geçti

söğüt yengiden caymış

bir türkü tutturmuş rüzgârla

kimsen yok

diyor bana

sen varsın, insan

bir ağacın arkasından bakmalı hayatına

o zaman onda sadece akıl bırakılmalıdır

bütün hatıralardan arınmış

bütün bilmeklerden

amalardan, keşkelerden

gözlerin ne renk?

neye bakıyorsam o renk

aklın?

vurgunu yankının

hiç gitmedin mi?

hiç gelmedim ki

ellerin iki yana düşebilir.

demek yalnızlık uçmağa dönüşebilir

ben ölümü bir hiç diye sevmişim

sen düştüğün yerden gölgeler büyüt

ben ölümü bir hiç diye sevmişim

sen hoşça kal hoşça kal söğüt