rum’eli, gazze ve sessizlik

kıraç düştü eteğe 

kırıldı boynu aydınlığın

inanırdım burada doğar bahar 

burada dağılır güz günahsız kalkar 

insan, galibi sayılıp beyhude ummanın

ses sahibi olmakla dünyayı sarsamazdın 

insan aşağı düşer insan elbet düşer

birden ağaran hatıradır, bir gölge 

hem sen sesinden ölmekle 

vazgeçtin evladım

rumeli nasıl yakın

nasıl uzak su, dan, gazze;

molozla, sisle, yetim elleriyle

içimin karaçal’ı kırıl, ha bir dağmışsın 

ha derunmuş kalb ha rumeli senin, arın 

bakın bakın işte upuzun soluksuz kıyım

kum kalıyor sızı olup rüzgâr adında

ben dayanamam, ey derim, bitti 

bitti: bir ses öldüğü yerden 

yine sürgünlenir mi!