ölüsüyle açılıyor karanlık

Çat barajında bir kızın ruhu dolaşıyor. Henüz sağken köyün iki çeşmesi zemzem. Bugün utanç akıyor birinde. Kekeme muhtarı gören olmamış o sabah. Çat barajında bir kız o kız. Kimse pencereye çıkmıyor. “Köyün delisi işte hah! Bu yol mezarlığa çıkıyor. Buradan oraya, ormandan vur kendini bir saat. Herkes kaçtı diyor. Kalksan şu döşekten vursan şu domuz Necdet’i! Ali dayı ha sağ ha... Almaz mısın? Bizimdir. Tütüne iki karı on çocuk lazım.” Çat barajına dağlar akıyor. Bir balık gördüm iki gözü yaralı. Dinamit, çimento, beyaz yaka, kaza, gece saat bir, ben de gördüm eğilirken eline; çat barajında elif, geceyi de ağlatıyor. “Yapsa yapsa o yapar. Uğursuz herif itin teki. Allah da bizim belamızı versin mühendis bey. Bizim evler kıştan önce hallolur mu? Vallahi Allah razı olsun devletimizden.” Neden duyuyorum sesini? Upuzun bakıyorum güneşe sudan, görmemek için başka şeyi.