8 Mart, 2025

Bu/günlük melalin eşiğinde müzik mırıldanarak yazıyorum seni. Doğuda her şey aynı. Sanıyorum ki, bendeki değişim doğunun değişimi ile vuku bulacak. Yalnız acısı bir yana dursun, bütün parçalarım buradan. Bu ne büyük talihsizlik! Amacından sapıyorum, afedersin. 

Yoğun bir kar yağışından dolayı ara vermiştik 8 Şubat'ta. İstanbul'dan, o bağımsız dünyadan dün gece döndüm. Kendine ait ritmini hep sevmişimdir oranın. O milyonlarca insan tek ahenk benim dışımda. Hayret ederim hep. Dönerken iki kez kazadan da döndük. Yer değiştirmesi uzaklık birimi ile sıfır ama zaman bakımından hayat ile temsil edilen bir dönüş bu (hayat=x; x=∞)Ben o olağanüstü anlarda her şey olağanmış gibiydim. Oysa kalbimdeki boşluklar giderek büyümekte ve ben onların eksikliğini hep kapatmak istiyorum. Buna rağmen sükunet içindeydim ölüm karşısında.

Geldim ve başladık çalışmaya. Yaptığım işi seviyorum, biliyorsun. O kadar rahatım ki inşa sahasında, tanrısal bir yerim varmış gibiyim. Dengeyi bozmadığım bilakis dengeyi kurduğum tek yer burası. Odamı da seviyorum, odam da bir saha; masamın karşısında Reese kara tahtada betonarme anlatıyor. Aşkla bakıyorum o fotoğrafa. Beni şiirden alıp bir sakinliğe bırakıyor bu uğraş. Şiir ise gerçeğin üstünde olmakla kafasını kurcalıyor insanın.

Ramazan ayındayız. Ömrümce İslam’ı layıkıyla yaşamadım. Oysa yalnız Allah denilince çekilirim dünyadan. -Aşk ayrı- Vecibelerin hiçbiri titretmedi kalbimi. Sanki Allah'ı çok sevmekle birçok yükümlülüğü yerine getiriyorum. Allah var, iyi ve kötü var, bununlayım. Sahuru bisküvi ve soğuk çay ile geçiştirdim. Yemekle ve içmekle zoraki bir uğrak olması dışında hiçbir münasebetim yok fakat insan gördükleri nedeniyle midir bilemem, güzellik arıyor böyle anlarda. Bende güzellik adına yalnız sevmek var, seviyorum.

Saat onikiye geliyor uyurum birazdan. Uyumak, birkaç saatliğine unutmak. Saat onikiye geliyor birkaç saatliğine unuturum birazdan.