Çocuk

Kimsesiz ilk gecesini 

Uyuyor çocuk

Günlerin geceye dönüşüp 

zamanın yok olduğu yıkıntılarda 

Soğuklar ekliyor alınyazımıza

Göz bebekleri karanlık.

Ağlaya ağlaya, gök üşüyor

Çocuk üşüyor

Toprak ve su üşüyor

Ben üşüyorum.

Bildikçe üşüyorum;

Dargınlıkla güç yetirecek 

Kimsesi yok artık.

Soluksuz kaldığım sonsuzlukta 

Titreyen aklığa dalıyorum,

Bir bulut bu, ama 

doluktuğu nedir? 

Gözyaşı.

Tutunuyorum, boğuk bir ıslık gibi 

Akıyor ve düşüyor 

Binlerce gözü örten 

Ellerimin ayasına.

Burada koparılmış sevinçler

Zeytinlik, düğün, çiçekli bürgüler.

Bizi ağartıyorsun yalnızlığınla

Buluttan boşanan 

Rahmettir sanıyoruz

-Utanç lekeleri-

Kapanan perdelerle 

Yaşıyorsun çaresizliği.

Hayır gün ışığı 

Bir gülün ıslaklığını 

İpeğin dokusuna

Çocuğun yanağına 

İliştiren gün ışığı

Sağ merhameti 

Derinlerimizden

Al çocuğun yalnızlığını.