kaf

bir çığlık akar çağlayanlarla

yamasız giysisi olmayan çocuklara

babasız vuruldukları zaman

katı ve hoyrat 

 

utanıyorum 

kalbimde bir deniz taşımaktan

çetin bir ağrıdır tanıklık 

bir dağ kadar ağırdır tanıklık 

bu yaşamak 

bir kuyuya dönüşüyor içimde aşk 

ellerimi uzatmıyorum güneşe 

karanlık ve sonuçsuz 

apaçık ama sonuçsuz 

eksilmenin sessizliği düşüyor alınyazıma

unutmayı isterim 

gül mezarlığı var mıdır 

zeytinlik yeşil mi