Hastalık

İlk sabahını özlüyorum senin 

Son sabahımı özlüyorum 

Şaşılacak bir şey yoktu 

Aklımdan bir vehim gibi geçmiştin 

Durmamıştın geçmiştin

Gelmeyecek gibi geçmiştin

Her günkü sabahtı

Tren düdüğü yediyüzellimetre uzaktan çaldı 

Duydum

Kargalar saçaktan bir savaşa koşar gibi uçtu 

Annem, saat dokuz oğlum, dedi

u’ya rüzgârı ulayarak

Oğluum, dedi annem, çocuktum 

Her günkü sabahtı 

Sen beni tanımasan da olurdu

Ben seni tanımasam da olurdu

Diyeceğim, böyle yavaş yavaş 

Diyeceğim, böyle ölmemeli